Θυμάμαι...

...κάτι βράδια, ατέλειωτα βράδια που καθόμουν και σου μιλούσα, και μου μιλούσες, κι η νύχτα έμοιαζε να δίνει τη θέση της σ'έναν κόσμο πλασμένο μόνο για σένα και μένα. Θυμάμαι αυτό το βλέμμα σου που με γαλήνευε και με ταξίδευε αφημένο σε μια θάλασσα χωρίς φουρτούνες. Πρωινός καφές με τον καπνό απ'το τσιγάρο να χάνεται στη μουντή, μα συνάμα γλυκιά μελαγχολία του φθινοπώρου. Μια μελαγχολία τόσο γνώριμη, τόσο κοντινή... αυτά που έζησα δεν ξεγράφονται, δεν ξεχνιούνται... οι άνθρωποι ξεχνιούνται όμως. Και τούτο που μένει είναι κάποιες θολές αναμνήσεις όπως οι θύμισες ενός ονείρου, το οποίο θα ξεχάσεις το επόμενο βράδυ. Κάποτε πίστευα στην αιώνια ανάμνηση, πίστευα ότι οι αναμνήσεις είναι κτήμα μου και δεν πρόκειται να μου τις πάρει κανείς, ότι αυτά που έχω ζήσει θα με συντροφεύουν σε κάθε μου βήμα. Κι όμως... ακόμα και οι πιο γλυκιές αναμνήσεις ένα όνειρο είναι. Τις ξεχνάς το επόμενο βράδυ... όταν θα δεις άλλο όνειρο...τις ξεχνάς ίσως πιο γρήγορα από τους εφιάλτες σου...

Κοινή μου μοίρα αυτή που μ'έφερε εδώ
αυτή που μ'έστειλε να ψάχνω φοβισμένος
σε μονοπάτια άγνωστα, το βλέμμα δεν μπορώ
να ξεκολλήσω από το χθες και νιώθω σαν χαμένος...

Ξυπνάς και κοιμάσαι με αυτή την σκέψη...

ότι γύρω σου όλοι σε αγαπούν, σε νοιάζονται, σε σέβονται, σε εκτιμούν. Βυθίζεσαι σε μια λίμνη χαράς και ασφάλειας, μακαρίζεις την τύχη σου και απολαμβάνεις αυτή την ευχάριστη κατάδυση, αυτό το βύθισμα μέσα στο ζεστό, φιλόξενο νερό. Όταν φτάνεις στον πάτο όμως αρχίζεις και κρυώνεις, σκέψεις μαύρες κυριεύουν το μυαλό σου κοιτάς δεξιά και αριστερά να βρεις τους φίλους σου, να βρεις όλα αυτά που σε έκαναν ευτυχισμένο, που σου έδιναν σιγουριά και ασφάλεια. Απεγνωσμένα ψάχνεις, μα το βλέμμα καταλήγει συνέχεια στο κενό. Τότε μόνο καταλαβαίνεις την γύμνια σου. Τότε κοιτάς για πρώτη φορά πού βρίσκεσαι. Στον πάτο μιας παγερής, αφιλόξενης λίμνης. Μόνος...

Γιατί στον πάτο είμαστε όλοι μόνοι...

Σαν ανταμώνουν δυο παλιοί εραστές...

...είναι σαν να βρίσκονται δυο σκιές του παερλθόντος που κάποιος έπαιξε μαζί τους και τις έβαλε τη μια δίπλα στην άλλη, βουβές,αλλόκοτες,αξιοθρήνητες...Δυο σκιές που δεν μιλούν,δεν αγαπούν και δεν πιστεύουν παρά κοιτούν η μια την άλλη με ένα βλέμμα κενό, ποτισμένο απ'το πιοτί ενός πάθους ξεθωριασμένου σαν κάτι παλιές αφίσες κολλημένες σε έναν τοίχο κάπου σε μια απόμερη γωνιά αυτής της πόλης...

Το συνηθίζεις το σκοτάδι

...ξέρεις, στην αρχή σε πιάνει μια ανατριχίλα,ένας τρόμος,σκέφτεσαι γιατί ήρθαν έτσι τα πράγματα και σε παράτησαν όλοι αφήνοντάς σε να βολοδέρνεις στα στενά σοκάκια της θλίψης. Όπως όμως συνηθίζεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μετά από λίγη ώρα, έτσι συνηθίζεις και το σκοτάδι της ζωής σου. Στην αρχή σου λείπει το φως, φοβάσαι. Ο φόβος γίνεται πανικός, ο πανικός απόγνωση. Η καρδιά δεν λέει να το βάλει κάτω και να ακολουθήσει το μυαλό σ'αυτά τα επικίνδυνα ταξίδια.Όσο περνάει ο καιρός,όσο το φως απομακρύνεται,τόσο μια οικειότητα απλώνεται γύρω σου,έτοιμη να σ'αγκαλιάσει και να σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι. Περνάει ο καιρός,η μοναξιά γίνεται ένα με το σκοτάδι αυτό. Και πίστεψέ με, όχι μόνο το συνηθίζεις, μα αρχίζεις και να το αγαπάς...

Ο καθένας κρίνεται από τις πράξεις του και κυρίως από το αποτέλεσμα που έχουν αυτές. Κοιτάς στον καθρέφτη λοιπόν και βλέπεις έναν άγνωστο που σε κοιτάει με βλέμμα γεμάτο επιφύλαξη και -γιατί όχι- κακία. Τον σιχαίνεσαι και σε σιχαίνεται, αυτό είναι βέβαιο, δεν τα πάτε καλά, παρόλο που γνωρίζεστε τόσα χρόνια. Τον σιχαίνεσαι για όλα αυτά που έχει κάνει στους ανθρώπους που τον αγαπούν, τον σιχαίνεσαι γιατί δεν κατάφερε ποτέ να σου μοιάσει, να σε πλησιάσει και να σου απλώσει ένα χέρι βοηθείας όταν τον χρειαζόσουν. Δίνεις μια μούτζα και γυρίζεις την πλάτη, το περίεργο είναι όμως ότι και αυτός ρίχνει την δική του μούτζα και σου γυρνά την πλάτη. Τόσο κοντά λοιπόν και τόσο μακριά...

Για κάποιους πρέπει να βρέξει...

...για να ξεχάσουν όσα έμαθαν και όσα έζησαν. Για να μπορούν να βγαίνουν και να το φωνάζουν ότι μετά τη βροχή τούς αγκαλιάζει εκείνη η τόσο οικεία, τόσο γλυκειά μυρωδιά που ξεσηκώνει σκέψεις χωμένες βαθιά και ξεχασμένες στο πατάρι της μνήμης. Για να σκεφτούν πως όσο μόνοι και να νιώσουν, θα βρεθεί κάποιος να πιστέψει σ'αυτούς και να τους βοηθήσει να νικήσουν τ'ανήμερο θηρίο που λέγεται ζωή, φόβος, φυγή, σκοτάδι. Για να βαδίσουν λεύτεροι σ'ένα υγρό τοπίο ξεχνόντας πως υπάρχουν ηλιόλουστες μέρες. Για να φωνάξουν πως είναι εδώ για να ζήσουν κι άλλη βροχή...