Άφησε μας μόνους, είπε με την αυστηρή μα συνάμα ζεστή φωνή της. Ήταν φανερό ότι ήθελε να μιλήσουμε για κάτι σοβαρό, κάτι που δεν έπρεπε να φτάσει στα αυτιά των υπολοίπων. Οι άλλοι έγνεψαν κι έφυγαν σιγοψιθυρίζοντας. Την κοίταζα προσπαθώντας να διακρίνω κάποια ατέλεια, κάποιο κουσούρι πάνω της. Μα δεν τα κατάφερα... Θεέ μου, δεν τα κατάφερα να την μισήσω όσο και αν μπόρεσα. Ήταν φαίνεται γραπτό μου να γίνω έρμαιο των συναισθημάτων μου (και των δικών της). Αυτή φαινόταν αμήχανη μα το έκρυβε ή τέλος πάντων προσπαθούσε να το κρύψει κάτω από ένα σφιγμένο χαμόγελο. Κι εκεί που ήταν έτοιμη να μιλήσει, εκεί που θα έφτανε η στιγμή που χρόνια περίμενα, έκανα κάτι που ούτε εγώ το περίμενα. Γύρισα την πλάτη κι έφυγα, έφυγα χωρίς να γυρίσω να δω την έκπληξη ή την ταραχή της ΄(ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι πώς της φάνηκε η αψυχολόγητη αυτή πράξη). Δεν την ξανάδα από τότε, τις αποφάσεις που δεν μπορούσα να πάρω χρόνια ολάκαιρα τις πήρα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Απλά έφυγα... Τόσο απλά...

Εκεί που τελειώνει ένα ταξίδι...

...αρχίζει ένα άλλο. Το δικό μου ταξίδι έφτασε λοιπόν στο τέλος του, ένα ταξίδι χρόνων, στο οποίο γνώρισα ανθρώπους, έκανα φίλους, ερωτεύτηκα, αγάπησα και αγαπήθηκα, μίσησα και μισήθηκα. Να σας προλάβω... το ταξίδι έχει φτάσει στο τέλος του εδώ και καιρό, στο μυαλό μου όμως κάπου τώρα φαίνεται ότι τα πράγματα βρίσκουν τον δρόμο τους. Οι φωνές, τα δαιμόνια θα πει κάποιος άλλος, σωπαίνουν, τα όνειρα αποκτούν ξανά τον πραγματικό τους ρόλο -δεν με τρομάζουν μα με συνεπαίρνουν. Δεν χαίρομαι που έκανα τέτοιο ταξίδι...ούτε λυπάμαι όμως...έπρεπε να γίνει κι έγινε. Έτσι τα'φερε η ζωή βρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε! Έπαιξα κι εγώ στο στριπ-πόκερ της ζωής κι έμεινα γυμνός... πολύ δακρύβρεχτο το τελευταίο. Εσύ λοιπόν εκεί απέναντι, πάρε μια βαθιά ανάσα, άναψε το τσιγαράκι σου και κοίτα με με κείνο το πλάγιο βλέμμα και το ελαφρύ χαμόγελο της επιτυχίας. Πέτυχες εσύ, απότυχα εγώ θαρρώ... έτσι είναι αυτά. Κοίτα με λοιπόν, τράβα μια τζούρα κι ευχήσου καλό ταξίδι, γιατί εγώ μόλις ξαναφεύγω. Το τραβάει η ψυχή μου φαίνεται να βλέπω καινούργια πράγματα. Για αυτό σου λέω όσα σου λέω... κάτσε εκεί που είσαι και κούνα μου το μαντήλι. Το'κανες ήδη μια φορά, δεν θα σε πειράξει και δεύτερη...

Νυχτερινή Αθήνα...

Κάπου ανάμεσα σ'αυτά τα αμέτρητα φώτα κρύβονται άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα,άνθρωποι που χαίρονται,λυπούνται,ζουν,αγαπούν,κλαίνε και γελάνε...

Για ό,τι έχω κάνει...

δεν μετανιώνω, δεν μετανιώνω...
κι είν'η ζωή μια πλάνη, γεμάτη δάκρυ και ψέμα μόνο...
και πίστεψα σε ΣΕΝΑ...
και συ ήσουν ΨΕΜΑ, και συ ήσουν ΨΕΜΑ...

Το μυαλό είναι σαν αλεξίπτωτο...

...αν δεν το ανοίξεις,τότε πέφτεις και σκοτώνεσαι. Ξέρεις,πολλές φορές κρύβεσαι πίσω από την εφήμερη ευτυχία σου χωρίς να βλέπεις παραπέρα,χωρίς να ανοίγεις το μυαλό σου. Και,όπως λέει ο σοφός λαός,έχει ο καιρός γυρίσματα και βρίσκεσαι ξαφνικά μόνος, παρέα μόνο με τις σκέψεις και τις αναμνήσεις σου... Τότε είναι που θέλει φοβερή μαγκιά να σηκωθείς παρά τις κλωτσιές και τις μπουνιές που έχεις φάει.Τότε είναι που πρέπει να σκεφτείς πως όσο εφήμερη είναι η ευτυχία, άλλο τόσο εφήμερη είναι και η δυστυχία.Φτάνει να'χεις τα κότσια να την κοιτάξεις στα μάτια...

Μες στη νύχτα

Σε βλέπω...Είναι βράδυ,περασμένες δυο,και γεμίζεις το μυαλό σου με σκέψεις,ακούγοντας Pink Floyd,είμαστε η γενιά των σχεδόν τριαντάρηδων,πώς να το κάνουμε;
Σε βλέπω που κάθεσαι σιωπηλός μες στο σκοτάδι κοιτώντας τον απέναντι τοίχο,λες και η ματιά σου μπορεί να τον κινήσει και να του δώσει κάποιο ενδιαφέρον.
Μόνος εσύ και το σκοτάδι να παλεύετε με έπαθλο την βασανιστική σιωπή της νύχτας...
Κι όταν μέσα απ'τις κλειστές κουρτίνες θα ξεπροβάλει δειλά το πρώτο φως της ημέρας,όταν το σκοτάδι που σου κράταγε συντροφιά όλη την νύχτα θα σ'αφήσει μόνο,τότε είναι που θα καταλάβεις την ομορφιά του...
Καλή σου μέρα...

Αιδηψός

Αφουγκράσου το κύμα, τη θαλάσσια αύρα,
τη στυφή αρμύρα
νιώσε κι εσύ αυτό που ένιωσε πριν καιρό
η δικιά μου η μοίρα
το'χουνε βλέπεις, αυτό το κακό οι άνθρωποι
τις θύμισες να ζουν και να ορίζουν
άλλοτε να τις αγαπούν, αλλότε να τις μισούν
και να τις βρίζουν
στην κουπαστή ξαπόστασε, κλείσε τα μάτια
κι ένα γίνε με την νύχτα την πλανεύτρα
την ομορφιά της μοναξιάς απόλαυσε κι αν σε προδώσει η άτιμη
βγάλτηνε ψεύτρα
Κι όταν θα βρίσκεσαι ήδη μακριά
με τα θαμπά τα φώτα κάπου εκεί να τρεμοσβήνουν
να θυμηθείς πως την χαρά την ζουν αυτοί
που απ'το ποτήρι της δυστυχίας πίνουν...