Το συνηθίζεις το σκοτάδι

...ξέρεις, στην αρχή σε πιάνει μια ανατριχίλα,ένας τρόμος,σκέφτεσαι γιατί ήρθαν έτσι τα πράγματα και σε παράτησαν όλοι αφήνοντάς σε να βολοδέρνεις στα στενά σοκάκια της θλίψης. Όπως όμως συνηθίζεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μετά από λίγη ώρα, έτσι συνηθίζεις και το σκοτάδι της ζωής σου. Στην αρχή σου λείπει το φως, φοβάσαι. Ο φόβος γίνεται πανικός, ο πανικός απόγνωση. Η καρδιά δεν λέει να το βάλει κάτω και να ακολουθήσει το μυαλό σ'αυτά τα επικίνδυνα ταξίδια.Όσο περνάει ο καιρός,όσο το φως απομακρύνεται,τόσο μια οικειότητα απλώνεται γύρω σου,έτοιμη να σ'αγκαλιάσει και να σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι. Περνάει ο καιρός,η μοναξιά γίνεται ένα με το σκοτάδι αυτό. Και πίστεψέ με, όχι μόνο το συνηθίζεις, μα αρχίζεις και να το αγαπάς...

Ο καθένας κρίνεται από τις πράξεις του και κυρίως από το αποτέλεσμα που έχουν αυτές. Κοιτάς στον καθρέφτη λοιπόν και βλέπεις έναν άγνωστο που σε κοιτάει με βλέμμα γεμάτο επιφύλαξη και -γιατί όχι- κακία. Τον σιχαίνεσαι και σε σιχαίνεται, αυτό είναι βέβαιο, δεν τα πάτε καλά, παρόλο που γνωρίζεστε τόσα χρόνια. Τον σιχαίνεσαι για όλα αυτά που έχει κάνει στους ανθρώπους που τον αγαπούν, τον σιχαίνεσαι γιατί δεν κατάφερε ποτέ να σου μοιάσει, να σε πλησιάσει και να σου απλώσει ένα χέρι βοηθείας όταν τον χρειαζόσουν. Δίνεις μια μούτζα και γυρίζεις την πλάτη, το περίεργο είναι όμως ότι και αυτός ρίχνει την δική του μούτζα και σου γυρνά την πλάτη. Τόσο κοντά λοιπόν και τόσο μακριά...

Για κάποιους πρέπει να βρέξει...

...για να ξεχάσουν όσα έμαθαν και όσα έζησαν. Για να μπορούν να βγαίνουν και να το φωνάζουν ότι μετά τη βροχή τούς αγκαλιάζει εκείνη η τόσο οικεία, τόσο γλυκειά μυρωδιά που ξεσηκώνει σκέψεις χωμένες βαθιά και ξεχασμένες στο πατάρι της μνήμης. Για να σκεφτούν πως όσο μόνοι και να νιώσουν, θα βρεθεί κάποιος να πιστέψει σ'αυτούς και να τους βοηθήσει να νικήσουν τ'ανήμερο θηρίο που λέγεται ζωή, φόβος, φυγή, σκοτάδι. Για να βαδίσουν λεύτεροι σ'ένα υγρό τοπίο ξεχνόντας πως υπάρχουν ηλιόλουστες μέρες. Για να φωνάξουν πως είναι εδώ για να ζήσουν κι άλλη βροχή...

Καλοκαίρι

Κάνω την βόλτα μου στην άκρη της προβλήτας περασμένες 12... περπατώ κρατώντας στο να χέρι ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο και στο άλλο λίγο καλοκαίρι... λίγο απ'το δικό μου καλοκαίρι. Δεν είχα φανταστεί ποτέ μου πόση ηρεμία κρύβεται σ'ένα λιμάνι αργά το βράδυ. Εκεί που πίσω σου η πόλη ζει και ξενυχτάει και μπροστά σου ανοί γεται η θάλασσα γαλήνια κρύβοντας μες στη νύχτα φόβους, ελπίδες, χαρά και λύπη. Κι εσύ στη μέση τούτου του παράδοξου τοπίου χαμογελάς από μέσα σου και κάνεις μια τελευταία τζούρα. Από τη μια η πόλη σε ξεγελάει με τα φώτα της, σε θαμπώνει και σε καλεί να πας κοντά της, μαζί με τόσους άλλους που θέλουν να αγγίξουν λίγο από το καλοκαίρι της. (Αλήθεια πόσοι να'χουν μείνει αρχές Αυγούστου;) Από την άλλη η θάλασσα που ένα νυχτερινό αεράκι την φέρνει πιο κοντά σου, να σ'αγκαλιάζει και να σε φιλά στα κλεφτά σαν παιδαρέλι που νιώθει το πρώτο ερωτικό σκίρτημα.
Τούτη η βραδιά του Αυγούστου με βρίσκει να γυροφέρνω την ζωή, μια να την αγαπώ και μια να την μισώ, μια να την κοροϊδεύω και την άλλη να την υμνώ, σαν έναν παλιό έρωτα που έχει αφήσει τα απομεινάρια του να χτυπούν αλύπητα τα όνειρά σου. Τούτη η βραδιά θα'λεγε κάποιος πως δεν αξίζει αυτά τα λίγα λόγια, πως τίποτα δεν την κάνει ξεχωριστή, πως είναι μια βραδιά σαν όλες τις άλλες τις άλλες σε μια ζωή που μας έχει μάθει να την προσπερνάμε...
Η ζωή όμως είναι εδώ, μπροστά μας, μας φωνάζει να την ακούσουμε και να της δώσουμε πραγματικά σημασία. Να απολαύσουμε απλές στιγμές της και να τις αγκαλιάσουμε με πάθος... Μια καλοκαιριάτικη βόλτα είναι η αρχή...
Καλό καλοκαίρι.

Άφησε μας μόνους, είπε με την αυστηρή μα συνάμα ζεστή φωνή της. Ήταν φανερό ότι ήθελε να μιλήσουμε για κάτι σοβαρό, κάτι που δεν έπρεπε να φτάσει στα αυτιά των υπολοίπων. Οι άλλοι έγνεψαν κι έφυγαν σιγοψιθυρίζοντας. Την κοίταζα προσπαθώντας να διακρίνω κάποια ατέλεια, κάποιο κουσούρι πάνω της. Μα δεν τα κατάφερα... Θεέ μου, δεν τα κατάφερα να την μισήσω όσο και αν μπόρεσα. Ήταν φαίνεται γραπτό μου να γίνω έρμαιο των συναισθημάτων μου (και των δικών της). Αυτή φαινόταν αμήχανη μα το έκρυβε ή τέλος πάντων προσπαθούσε να το κρύψει κάτω από ένα σφιγμένο χαμόγελο. Κι εκεί που ήταν έτοιμη να μιλήσει, εκεί που θα έφτανε η στιγμή που χρόνια περίμενα, έκανα κάτι που ούτε εγώ το περίμενα. Γύρισα την πλάτη κι έφυγα, έφυγα χωρίς να γυρίσω να δω την έκπληξη ή την ταραχή της ΄(ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι πώς της φάνηκε η αψυχολόγητη αυτή πράξη). Δεν την ξανάδα από τότε, τις αποφάσεις που δεν μπορούσα να πάρω χρόνια ολάκαιρα τις πήρα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Απλά έφυγα... Τόσο απλά...

Εκεί που τελειώνει ένα ταξίδι...

...αρχίζει ένα άλλο. Το δικό μου ταξίδι έφτασε λοιπόν στο τέλος του, ένα ταξίδι χρόνων, στο οποίο γνώρισα ανθρώπους, έκανα φίλους, ερωτεύτηκα, αγάπησα και αγαπήθηκα, μίσησα και μισήθηκα. Να σας προλάβω... το ταξίδι έχει φτάσει στο τέλος του εδώ και καιρό, στο μυαλό μου όμως κάπου τώρα φαίνεται ότι τα πράγματα βρίσκουν τον δρόμο τους. Οι φωνές, τα δαιμόνια θα πει κάποιος άλλος, σωπαίνουν, τα όνειρα αποκτούν ξανά τον πραγματικό τους ρόλο -δεν με τρομάζουν μα με συνεπαίρνουν. Δεν χαίρομαι που έκανα τέτοιο ταξίδι...ούτε λυπάμαι όμως...έπρεπε να γίνει κι έγινε. Έτσι τα'φερε η ζωή βρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε! Έπαιξα κι εγώ στο στριπ-πόκερ της ζωής κι έμεινα γυμνός... πολύ δακρύβρεχτο το τελευταίο. Εσύ λοιπόν εκεί απέναντι, πάρε μια βαθιά ανάσα, άναψε το τσιγαράκι σου και κοίτα με με κείνο το πλάγιο βλέμμα και το ελαφρύ χαμόγελο της επιτυχίας. Πέτυχες εσύ, απότυχα εγώ θαρρώ... έτσι είναι αυτά. Κοίτα με λοιπόν, τράβα μια τζούρα κι ευχήσου καλό ταξίδι, γιατί εγώ μόλις ξαναφεύγω. Το τραβάει η ψυχή μου φαίνεται να βλέπω καινούργια πράγματα. Για αυτό σου λέω όσα σου λέω... κάτσε εκεί που είσαι και κούνα μου το μαντήλι. Το'κανες ήδη μια φορά, δεν θα σε πειράξει και δεύτερη...

Νυχτερινή Αθήνα...

Κάπου ανάμεσα σ'αυτά τα αμέτρητα φώτα κρύβονται άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα,άνθρωποι που χαίρονται,λυπούνται,ζουν,αγαπούν,κλαίνε και γελάνε...